Sisli Günlerde…

Zor günler hep var.

Sıkıştığımız, nefes alamadığımız, güzeli görmeye zorlasak da kalın sis tabakasının inatçı olduğu günler…

Yaşlarla hafiflese de gücünü toplayıp oturduğu yerden gitmemeye yemin eden ağırlıklar… inatçı düşünceler, ağır duygular…

Toprak donar, tohum altta sessiz ama güçlüdür. İçinden can çıkar. İçinden hayat akar. Görünmese de, içteki değişim – dönüşüm muhteşemdir.

Zor günlerinde bunu hatırla olur mu? Sis çok kalın, hava çok soğuk ve belki dermanın yok. Ama sen o tohumsun. İçinden hayat akan, güçlü tohumsun.

Zorlukları neşe dolu bir kalple karşılayabilir misin? Onlarla neşeyle yüzleşebilir misin? Ne olur ki? Ne kaybedersin? Ya kalbinin derinliklerindeki neşe kalın sis tabakasını parlak bir ışık gibi yararsa? Ya sadece hatırlamanı, ona dokunmanı bekliyorsa görüş mesafeni sıfırdan yüze çıkarabilmen için? Ya kafandaki döngülerin gürültüsünden yüreğin sıkışıyorsa ama bu bir ilüzyonsa?

Koşullanmış zihin iyiyi güzeli göremez… Sonsuza kadar böyle şansız olacağını fısıldar o sana. Sen eğer ki kendini, biricik varlığını, kalbini zihinle bir tutarsan inanırsın o fısıltılara… Miden bulanır, boğazın sıkışır, nefeslerin yetmez. Kalbine bakmayı hatırlayabilirsen, birkaç nefes yavaşlayabilirsen kalbin yumuşacık sarmalar seni. Olur mu hiç öyle şey?

Bir ben daha var mı? Bugün hala nefes alıyorsak burdaysak bir sebebi var. Her gecenin bir sabahı var. Geleni, gideni, olanı, olmayanı her şeyi sevgiyle kabul edebilme niyetiyle…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s